Vandaag zijn we wat gaan rondrijden in de buurt.
Dikke banyanbomen, ze zijn vanaf 1933 geplant door bekende Amerikanen: Babe Ruth, Amelia Earhart, Franklin D. Roosevelt:
Het centrum van Hilo is vrij klein en we waren vroeg op pad, dus er was nog niks te doen.
Een aparte palmboom, bladeren leken een beetje op een cactus ofzo:
Bij de supermarkt is coconut water populair:
Nog een banyan, voor de plaatselijke school:
Een kilometer of 5 vanaf het hotel ligt de Rainbow Falls. Deze waterval is al een jaar of 100 een populaire bestemming in Hilo. De waterval is 24 meter hoog:
Een Pacifische Goudplevier, die broedt in Alaska en Siberië en hier de winter doorbrengt. Die was denk ik klaar met de kou. Hier is het 26 graden:
Iemand had wat bloemen neergelegd bij de waterval:
Iets verder stroomopwaarts liggen de Boiling Pots. Drie kleine bakken waar water langs naar beneden loopt:
Geinig om te zien, maar niet heel bijzonder. Dus zijn we doorgereden naar de Kaumana Cave.
Er zijn hier twee grotten, gevormd door de Mauna Loa vulkaan in 1881.
Je kunt de grotten in, ik had een zaklamp bij me, maar zul je net zien: accu leeg. Dus maar een stukje bij de ingang staan kijken.
Dit is trouwens die Mauna Loa, dat ‘lange berg’ betekent. Vanaf de zeebodem tot de top is de berg 9 kilometer hoog en daarmee de hoogste berg ter wereld. Hij beslaat meer dan de helft van Big Island. Bovenop is een observatorium, maar je kan alleen met een 4x4 naar boven:
De volgende stop was de Star of The Sea Church. Een klein kerkje uit 1927:
Het plafond is beschilderd door een Belgische missionaris:
De kerk stond oorspronkelijk in Kalapana, maar toen daar in de jaren 80 en 90 lavastromen naartoe begonnen te lopen hebben ze de kerk verplaatst.
En Jezus zag dat het goed was:
In Kalapana zijn we gaan kijken bij Uncle Roberts, dat zou een winkeltje moeten zijn, maar bleek een verzamelplek voor zwervers en hippies. Ik had er misschien inmiddels goed bij gepast, maar we zijn toch maar doorgereden.
Hier in Kalapana sta je midden op de lava velden:
Een jaar of 10 terug kon je hier de lava de oceaan in zien stromen:
In de verte op de foto zijn er nieuwe huisjes bovenop de lava gebouwd. De oude huizen zijn in 1990 allemaal verdwenen onder de lava.
Terug richting Hilo zijn we over de Kapoho-Kalapana Road gereden:
Een mooie weg, vlak langs de kust:
Er hangt de hele tijd een soort mist, doordat de golven non-stop op de lava klappen:
Opeens liepen er een paar zwijnen langs de weg:
Erg mooi weer, deels onder de bomen door:
Van bovenaf zie je goed hoe de lava zich een weg door het landschap heeft gebaand:
Deze uitbarsting was in 2018, van de Kilauea vulkaan. De uitbarsting van de week was 40 kilometer verderop, maar schijnbaar kan de lava overal op het eiland opeens omhoog komen:
Sommige stukken zijn nog mooi groen. De boothelling schijnt gespaard te zijn gebleven, de rest van het dorp Pohoiki werd vernietigd.
Het levert wel mooie foto’s op:
Met de auto tussen de lava:
De laatste stop van vandaag was het Lava Tree State Monument. Een parkje dat gebouwd is rondom een paar bomen die zijn ingekapseld sinds 1790, toen de Kilauea is uitgebarsten. Door de koele vochtige stammen koelde de lava snel af en werden deze lava-bomen gevormd:
Er staan veel tropische bloemen in de tuin. Een rode gember:
Een prinsessenbloem, deze groeien veel in de vochtige gebieden van Hawaii:
Er zaten ook een paar mooie vogels, een Noordelijke Kardinaal, die oorspronkelijk niet op Hawaii voorkomt:
En een gele kanarie-vink, die vanuit Zuid-Amerika is geïmporteerd naar Hawaii:
Dit schijnt een Waroeboom te zijn, een soort hibiscus:
Ze hebben hier op Hawaii gele brandweerwagens, die schijnen beter zichtbaar te zijn dan rood:
’S middags zijn we nog even op de Farmer’s Market gaan kijken. En ’s avonds hebben we op het balkon zitten chillen bij het hotel. Links begint het park waar Hawaiianen schijnbaar het weekend doorbrengen. Op de straat aan het water rijden ze de hele dag een beetje rondjes met hun auto’s. Muziek aan, beetje stoer doen. Wel vemakelijk om naar te kijken.
En daarna was het…
No comments:
Post a Comment