Dag 01 - Een lange dag reizen naar Kauai
Vanochtend zijn we rond 7 uur vertrokken richting Schiphol. Onze vlucht naar Seattle ging om 10:20. We hadden lang vantevoren geboekt, dus mooi ruime stoelen in de voorste rij gekozen:
Bijna 10 uur vliegen, beetje hangen, biertje erbij:
Toen we aankwamen in Seattle leek het rustig, maar het wachten op de koffers duurde lang en uiteindelijk waren we 1,5 uur verder voor de door de douane waren:
Welcome to Seattle.
We hadden het allemaal ruim gepland, met 4 uur overstaptijd:
Vanaf Seattle was het nog 6 uur vliegen naar Kauai. Net voordat we aankwamen ging de zon onder:
Na opnieuw een half uurtje wachten op de koffers, konden we de huurauto ophalen en naar het appartement rijden.
Nog even een korte blik op het zwembad met de de tikibar geworpen een toen gaan slapen. Bijna 26 uur onderweg geweest, dus we zijn allebei wel moe.
Dag 02 - Kauai, Waimea Canyon & Kōke'e State Park
Vannacht een paar keer wakker geworden maar uiteindelijk toch tot een uur of 5 geslapen, het begon al langzaam wat lichter te worden. Uitzicht vanaf het balkon:
Een smal zandstrandje. Wel mooi, je hoort de hele tijd de golven. Kauai is de rustigste van de 4 grote eilanden van Hawaii en met zo’n 5 miljoen jaar ook de oudste.
De zon komt net na 6 uur op hier.
De huurauto:
Aloha State:
Er wonen ongeveer 70.000 mensen op Kauai. Er 450.000 kippen die los over het eiland rondlopen sinds er twee orkanen voorbij kwamen in de jaren 80 en 90. De dag begint dus zo’n beetje overal op het eiland met een kraaiende haan. Ze lopen ook op de parkeerplaats van de Walmart:
Vanochtend zijn we naar Waimea Canyon State Park gereden. Op weg erheen waren een paar viewpoints. Altijd leuk om te zien hoe hoog de afgrond is, waar je boven staat:
Het is hier ’s ochtends al 25 graden:
De Red Dirt Falls. De grond is rijk aan ijzeroxide door miljoenen jaren aan vulkanische activiteit. Wanneer de grond wordt blootgesteld aan de elementen roest het van binnenuit:
Een van de bergen op Kauai is de natste plek ter wereld. Er valt jaarlijks meer dan 10 meter regen. Het is hier dus ook behoorlijk groen:
Ze noemen het de Grand Canyon van de Stille Oceaan, vanaf Pu’u Hinahina:
De viewpoints hebben wat vage namen. Aan de andere kant van het uitzicht hierboven was een pad naar een waterval. 0.1 mijl stond er op het bordje. En het begon aardig:
Tot het pad steeds steiler werd. Valeri is teruggegaan, maar ik ben doorgelopen. Het bleek uiteindelijk 1,5 kilometer te zijn. Eerst een stuk naar beneden de canyon in, en aan de andere kant weer omhoog. Het uitzicht was wel mooi, maar er was geen waterval te zien:
Wel een Hawaiiaanse berggeit. Het zijn nakomelingen van geiten die in de 18e eeuw door Europeanen naar het eiland zijn gebracht:
Het mooiste uitzichtpunt lag aan het einde van de weg, in Kōke’e State Park. Kalalalou Lookout. Met op heldere dagen zicht op de Napali Coast. Nu hing de hele canyon vol met mist:
Je kon een stukje verderop achter een hek langs, zodat je bij een trail kwam die tegenwoordig gesloten is. Iets verderop stond weer een hek, met een klein luikje erin. Dus daar maar doorheen geklommen en inderdaad: daar was het uitzicht mooier:
Ook mooi dicht op de rand:
Naast het uitzichtpunt ligt de Nasa Koke’e State Park Geophysical Observatory:
Deze koepel maakt deel uit van de Pacific Missile Range Facility. Een groot test- en trainingsgebied van de Amerikaanse Marine:
Tussen de middag hebben we een Acai Bowl gegeten. Schijnt gezond te zijn. En was nog lekker ook!
Daarna zijn we door Hanapepe gereden, hometown van Lilo & Stitch:
Al werd het in de film Kokaua Town genoemd:
En toen terug richting het appartement. Langs de weg is alles groen:
Het weer kan hier elk kwartier anders zijn. Net leek het er nog op dat het zou gaan regenen, maar er bleek niks aan de hand:
We zitten op de bovenste verdieping:
Kauai:
Ik ben een stukje de zee in gelopen, maar het wordt na een paar passen al snel diep. Dus dat leek geen goed idee: geen lifeguard te bekennen en om nou op de eerste dag van de vakantie meteen te verdrinken is ook zowat:
Dus zijn we naar het zwembad gegaan:
Een beetje dobberen…
Ook hier lopen de kippen:
Kua Bay Ipa, van Kona Brewing op Big Island. De oudste brouwerij van Hawaii:
Een Gouden Daggekko op een Birds of Paradise. Dit type komt oorspronkelijk van Madagascar, maar doet het schijnbaar ook goed op Kauai:
Je ziet hier overal mooie bloemen en planten:
Deze plumeria’s worden veel gebruikt in lei’s: de kettingen die worden gegeven als teken van respect, liefde en vriendschap:
En dit is een koraalhibiscus, oorspronkelijk komen ze uit Afrika:
Tegen vijven waren we toch wel moe. “Heel even liggen”. We wilden daarna ergens wat gaan eten, maar schrokken om 7 uur wakker. Dan begint het hier inmiddels te schemeren. Dus zijn we maar naar het kleine winkelcentrum om de hoek gelopen. Eigenlijk geen honger meer, dus was wat simpels gegeten: Spam Musubi, een populaire snack op Hawaii, doet wat Japans aan:
Hello Kitty is ook aangekomen, met een zongebruind tintje, speciaal voor Hawaii:
Na het winkelen hebben we nog wat wat rondgelopen, en toen zijn we terug gegaan naar het hotel:
Dag 03 - Zonnesteek in Hae'na State Park
Vandaag zouden we vroeg op pad gaan, naar Ha’ena State Park. Het park bevindt zich aan het einde van de Kuhio Highway, en wordt ook wel 'The End of The Road' genoemd (Boyz II Men niet gezien). Ik had gisteren in het zwembad niet door dat de zon zo fel was (veel wolken) en werd wakker met kats verbrande schouders. Ik dacht even dat het voor mij ook de end of the road zou worden vandaag. Een lichte zonnesteek denk ik; zwaar belabberd, diarree en onderweg nog een keer langs de weg staan kotsen.
Maar goed, je moest dit park een maand van tevoren reserveren, dus we zijn toch maar op pad gegaan. De eerste stop: de Kīlauea Lighthouse aan de noordkant van het eiland:
De vuurtoren is gebouwd op een 55 meter hoge klif. De lamp is van 40 kilometer afstand op zee te zien.
Een stukje verderop staat de Christ Memorial Episcopal Church. Het kerkje is in 1939 gebouwd van inheemse stenen. De ramen komen uit Engeland:
Onderweg naar Hae’na Park, mooi groen allemaal.
Vanaf de parkeerplaats was het 500 meter lopen naar Ke’e Beach. Een stuk over vlonders tussen de taro velden:
De plant wordt veel gebruikt om poi te maken. Een traditioneel Hawaiiaans gerecht, waarbij ze de wortel stomen of bakken en dan een paar dagen laten fermenteren:
Ke’e Beach, met op de achtergrond de Napali Coast. Het idee was om hier te gaan snorkelen. En een pad omhoog te lopen, naar een mooi uitzichtspunt. In plaats daarvan werd het bedenken hoe ik in godsnaam weer terug bij de auto zou komen: flink belabberd. Dus we hebben een half uur op het strand gelegen en zijn toen terug naar de auto gestrompeld.
’S middags een tijd liggen bijkomen op de kamer: snurken en After Sun. ’S avonds zijn we na het eten nog even langs de Walmart gegaan. Lekkere chocolaatjes:
Verse lei’s. Ze worden gebruikt op bruiloften en verjaardagen.
Inmiddels weer bijgekomen en een zwemshirt met UV-bescherming klaarliggen ^_^
Dag 04 - Noord Kauai en Poipu Beach
Opgefleurd en op tijd wakker. Wellicht door deze haan, of een van z’n maatjes.
Alles is zo belachelijk groen hier, mooi gekleurde planten:
We wilden ontbijten bij een tentje om de hoek. Half zeven open. Niet dus. Schijnbaar werken ze hier op ‘Island Time’, want 20 minuten later was er nog geen actie. Ook bij de ontbijthoek in de supermarkt was er nog niks te halen want “geen tortillas en geen brood”.
Dus toen hebben we maar een pak kalkoen en wat broodjes gehaald en zelf ontbijt gemaakt.
Vandaag zijn we nog een keer richting het noorden gereden, toch even kijken waar we gisteren allemaal aan voorbij gereden zijn. Het landschap is in ieder geval prachtig:
Mooie velden, met de bergen op de achtergrond:
Het weer is echt vaag. Het is gewoon warm (30, voelt als 37). En soms valt er een paar minuten wat regen, met bijbehorende regenboog:
Hanalei valley, met rijst en tarovelden. Inheemse Hawaiianen verbouwden hier al eeuwenlang taro. In de 19e eeuw kwamen de Chinezen en werden er ook rijstvelden aangelegd:
De eerste versie van de Hanalei Pier werd in 1892 gebouwd, om de opkomende rijstindustrie te ondersteunen. In 1920 werd er een nieuwe pier van beton gebouwd.
Je moet hier een paar keer over kleine bruggetjes waar 1 auto tegelijk overheen kan. Iedereen wacht braaf op elkaar. Het lijkt er sowieso op dat ze hier stressvrij zijn. Niet heel gek, met elke dag lekker weer.
Bij Hae’na Beach ligt de Maniniholo Dry Cave. De grot een meter of 40 diep:
De grot is ontstaan door duizenden jaren van erosie door golven, toen het water nog hoger stond:
Een groene wand aan de buitenkant van de grot:
Toen we weer in de auto zaten kwam er weer een buitje voorbij:
We konden het State Park niet meer in, want geen reservering, maar met een drone vlieg je er zo heen. De route naar het strand:
Ke’e Beach, dat er van bovenaf een stuk aanlokkelijker uitziet:
De Napali Coast:
Nā Pali betekent “de kliffen”, die op sommige plekken tot 1200 meter boven de Stille Oceaan uitsteken. Hier zijn stukken van Jurassic Park, Kong Kong en Pirates of The Carribean opgenomen:
De Limahula Garden, een botanische tuin van 7 hectare groot, helaas vandaag gesloten:
Een foto van bovenaf, laat mooi zien hoe groen het allemaal is:
Aan het eind van de ochtend zijn we langs de Opaeka’a Falls gereden. De waterval is 46 meter hoog. Opaeka’a betekent rollende garnalen. Schijnbaar zaten die hier vroeger veel.
Aan de overkant van de weg heb heb je zicht op de Wailua rivier:
Net voor de bakker dicht ging hebben we nog wat malasadas kunnen scoren. Het doet een beetje denken aan een Berliner bol:
Deze broodjes werden eind 19e eeuw door Portugese immigranten naar Hawaii gebracht. Ze kwamen naar het eiland om op de suikerplantages te werken.
’S avonds zijn we Moco Loco gaan eten. Een typisch Hawaïaans gerecht. Rijst, met hamburger en een ei erop. Er zat helaas ook een hele lading jus op, dus echt lekker was het niet. Oorspronkelijk wilde ik een Pokebowl halen: spicy tuna zag er goed uit, maar ze hadden geen rijst meer.
Na het eten zijn we richting Poipu Beacj gereden, onderweg kwamen we over een stuk weg dat ze hier Tunnels noemen:
Poipu Beach:
Er komen hier elke avond ladingen Hawaiian Green Turtles het strand op. Ze worden green turtles genoemd omdat hun vet groen is:
Ze worden ook wel Honu genoemd en komen ’s avonds uitrusten op het strand:
Na het schildpad kijken hebben we nog even gewacht op zonsondergang, samen met de surfers:
En er zijn nog wat mensen aan het zwemmen:
Al met al een mooie dag!
Dag 05 - Waterval en Gardens
De laatste dag in Kauai. Een eilandje van 40 bij 40 kilometer midden in de oceaan:
Vanochtend hebben we zomaar een ontbijt kunnen scoren dat niet ‘op’ was:
We zijn vandaag een beetje aan het touren geweest. Langs groene velden met onheilspellende luchten:
Tot nu toe blijft de regen steeds beperkt tot een paar minuten...
Langs de weg staan van deze begroeide bomen:
We zijn ook nog even langs de Wailua Falls gereden. Lekker makkelijk, een parkeerplaats ernaast. De waterval is 52 meter hoog en wordt ook wel de Twin Falls genoemd.
Daarna zijn we naar de Spouting Horn gereden. Hier wordt het oceaanwater onder druk door lavagangen heen geperst, waardoor je om de 10 seconden een fontein met bijbehorend kabaal krijgt:
Daarna zijn we naar de Allerton & McBryde Gardens gegaan voor een bustour:
Onze tour guide Bob leek een beetje op Joe Biden: oud en verstrooid, maar hij vertelde wel leuk. Hij liet een paar keer wat vruchten door de bus heen gaan. Een dragonfruit:
En een bijbehorende dragonfruitbloem:
De McBryde Garden is een onderzoekstuin, waar ze verzamelingen platen van over de hele wereld hebben.
Een Pink Quill-plant:
Op een gegeven moment kwam er een mannetje met 1 arm aangelopen. In z'n goede hand een beker met een stuk of 20 grote kevers. Dit is een vrouwelijke neushoornkever. Die vangen ze, omdat de larven de palmbomen slopen:
De Allerton Garden is mooier aangelegd:
Een grote liaan van 50 jaar oud:
En ze hadden een paar gigantische palmbomen:
Die dienst konden doen als parasols:
Een Lobster-claw Heliconia, De bloemen zitten verstopt in de klauwen:
En m’n favoriet. De pomelo, bekend van Fanta Pomelo ^_^
Mooi tuintje, met blauwe lucht. Deze kant van het eiland schijnt al een maand bijna geen regen te hebben gehad:
Uiteindelijk kwamen we via een pad door de jungle:
Bij de bomen uit Jurassic Park terecht. Drie grote Moreton-vijgenbomen. Ze kunnen 60 meter hoog worden:
Zoek de Thijs:
Een Maori-huisje, met een fontein ervoor:
Op weg terug naar de ingang kom je langs Lawai Kai. Een stukje privestrand:
Terug bij het appartement heb ik nog even wat foto’s gemaakt:
Perfecte ligging, mooi kunnen relaxen hier:
’S avonds bij de Mc, een vage blauwe milkshake. Smaakte naar suikerspin (Thijs), of bosbessen (Val):
Hello Kitty Hawaii, bij ABC Stores, een van de grote souvenirwinkels hier:
En The Best Chocolate Ever. It’s Amazing! The Most Beautiful packaging.
Morgen vliegen we naar Big Island. Met een beetje geluk gaat daar de vulkaan weer uitbarsten. Sinds december is het ongeveer elke 10-12 dagen prijs. De laatste paar uitbarstingen/episodes zit er wat meer tijd tussen. De laatste keer was 6 augustus, dus hopelijk morgen of overmorgen nog een keer, zodat we erbij kunnen zijn. Deze foto’s is van gisteren, dus het rommelt wel:
Dag 06 - Naar Kona op Big Island
Zo, de laatste keer de zon op zien komen in Kauai:
We zouden om 10:15 richting Honolulu vliegen, dus braaf als we zijn waren we ruim twee uur vantevoren bij Hertz op het vliegveld om de auto in te leveren. Hier zijn ze geen fan van de kippen:
Vanuit de Hertz shuttle loop je zo het vliegveld in. Alles gebeurt buiten: inchecken, koffers afgeven, security check!
En het bleek supersnel te gaan, want er is hier niks te doen. Dus 5 minuten later stonden we bij de gate.
Wachten dan maar, dus even wat drinken halen. Ik stond bij de zelfscankassa al een tijdje te zoeken naar de scanner om m’n drinken af te rekenen. Totdat een gast met één oog me kwam vertellen dat ik ze gewoon op dat plankje moest zetten. Uit de categorie: wie is hier nu blind?
We vlogen met Hawaiian Airlines. Mooi kneuterig allemaal:
Bye Bye Kauai!
Wel leuke reclame aan boord:
De vlucht naar Honolulu duurde 25 minuten. Net genoeg tijd om een klein sapje weg te tikken:
Voordat we veilig zijn geland. Dus geen crash bij Pearl Harbor, mid-rechts op de foto, zo’n wit drijvend gebouw:
Het is hier zo warm, dat zelfs het vliegtuig een fan nodig heeft om af te koelen ^_-
Vanaf Honolulu zijn we doorgevlogen naar Kona op Big Island. Links op de foto ligt Waikiki Beach, waar we hierna nog heen gaan. Rechts de Diamond Head krater. Die is 300.000 jaar geleden gevormd bij een korte uitbarsting:
Als je aankomt op Kona zie je al dat het hier een stuk meer vulkanisch is dan op Kauai. Het vliegveld ligt tussen de lavavelden:
We dachten dat we gisteren dicht op de oceaan zaten. Hier kan het nog net iets dichterbij:
Naast het appartement ligt een strandje, Magic Sands:
Vandaag zijn er behoorlijk hoge golven:
Aangezien er meer mensen waren, ben ik ook maar even gaan zwemmen. Echt prachtig, uurtje staan springen in de golven!
En ’s avonds natuurlijk naar de zonsondergang gekeken.
Dag 07 - De noordkant vanaf Kona
Vandaag zijn we een dagje langs de kust gaan touren. Het is lekker weer, al ligt Mauna Kea nog steeds in de wolken, als een Hawaiiaanse Mt. Fuji:
De eerste stop: Kaloko-Honokohau National Historical Park. Het klinkt als heel wat, maar stelde niet heel veel voor. Een paar beelden tussen de lava:
Waar je tussendoor kon wandelen.
Het landschap is wel mooi hier:
De volgende stop was Kekaha Kai State Park:
Erg mooi, die grote lavavelden met het gras ernaast:
Dat begon leuk, maar na 100 meter werd de weg wel erg belabberd. Dikke kuilen. En aangezien we geen roadside assistance hebben en liever niet ergens vast komen te zitten zijn we maar omgedraaid:
Tot we ergens kwamen waar het mooi en begaanbaar was: Manini'owali Beach, met een korte rit vanaf de snelweg richting de zee.
Een supermooi wit strand:
Met helder water:
Tussen de rotsen, dus niet al te hoge golven:
Tussendoor een korte pitstop, empanada:
En door naar de volgende, waar we opeens in een file terecht kwamen. Er bleek een stuk berm in brand te staan en ze waren met flink wat brandweer aanwezig:
Er vloog zelfs een blushelicopter af- en aan. Wel handig zo dicht bij het water:
Na een tijdje de ramptoerist te hebben uitgehangen kwamen we aan bij Pu'ukohola Heiau National Historic Park. Vreemd genoeg was dit gesloten, dus heb ik maar wat foto’s vanaf de weg gemaakt.
Het is een oude Hawaiiaanse tempel. De stenen zijn via een menselijke ketting van 20 kilometer naar deze plek gesleept:
En kwartiertje verderop hebben we een rondje gelopen door Lapakahi State Historical Park, waar de overblijfselen van een oude vissersdorpje zijn gevonden.
Mooie bomen:
Hier liep de lava de oceaan in:
Verderop had je langs de weg uitzicht op de Haleakala vulkaan op Maui. De vulkaan beslaat 75% van de oppervlakte van het eiland. De overige 25% bestaat uit een andere vulkaan.
Aan de overkant van de weg was het aardig aan het dicht trekken:
Zo’n beetje op de top van het eiland ligt de Pololū Valley Lookout. Hier is het meteen een stuk groener:
Van bovenaf heb je uitzicht op een baai:
Als laatste zijn we nog gestopt bij Kēōkea Beach Park:
Waar een mooie vogel zat, een Red Crested Cardinal:
En daarna zijn we met piepende bandjes terug naar het appartement gereden.
Toen we terugkwamen zijn we eerst gaan zwemmen in de oceaan.
Naja, zwemmen: als in een soort golfslagbad de golven trotseren:
Jammer dat recht voor het appartentencomplex rotsen liggen, want het water is echt super helder:
Alleen is het nogal link zwemmen daar. De golven klappen soms over de muur van het zwembad heen:
’S avonds zijn we hete kip gaan eten bij Willie’s Hot Chicken:
Goed te doen!
Er was nog een mannetje muziek aan het maken, elke donderdag en vrijdag:
Daarna zijn we nog even naar de Walmart gegaan. Bij de kassa stond er iemand voor ons met een geit in een karretje. Zal wel een support animal zijn ofzo, want anders is het niet echt fris. Maar wel grappig!
Dag 08 - Snorkelen en een vulkaan
Vanochtend heerlijk wakker geworden met het geluid van de golven.
We zijn eerst naar Kahalu’u Beach Park gereden om te snorkelen:
Dit schijnt een van de mooiere plekken op het eiland te zijn en het water is hier niet diep: maximaal een meter of 2. De vissen die er te zien zijn:
Veel Yellow Tang:
En een snorkelaar:
Tussen de middag zijn we even gaan chillen in zwembad…
Er liep een kleine mongoose rond te struinen onder de tafels. Die hebben ze ooit op het eiland uitgezet om ratten te vangen, maar dat was geen succes: mongoose leven overdag, ratten ’s nachts:
Soms zie je de gele vissen zwemmen vanaf de kamer:
Ondertussen even kijken wat de vulkaan doet:
De was nog rustig, dus ’s middags zijn we naar Pu'uhonua O Honaunau National Historical Park gereden:
Het complex bestaat al sinds 1475. Ze hebben hier een verzameling Protector kii-beelden:
En een mooi strandje:
Deze lijkt de wacht te houden:
Een verzameling beelden bij een huisje:
En een tweetal bij het water:
Naast het park lag nog een mooie snorkelplek:
Waar ik een stukje naast een schildpad heb gezwommen:
Toen ik rond twee uur het water uitkwam bleek de vulkaan al behoorlijk actief te zijn, dus besloten we maar die kant op te rijden. Niks bij ons verder, zwemkleren nog aan….
Na twee uur rijden kwamen we bij het park aan. De rookpluim zag je al van veraf.
Een beetje inzoomen:
Je hebt verschillende viewpoints langs de rand. De verste is een kilometer of 2 verwijderd van de uitbarsting.
Zwemshirt nog aan:
Kilauea barst sinds december zo’n beetje elke 10-15 dagen uit. Soms lijkt er een vuurtornado uit te komen. De lava komt 300 meter hoog!
Op andere momenten is het 1 grote rode explosie:
De lava stroomt als een rood riviertje verder de krater in:
Iets verderop kijk je vanaf de 400 meter hoge klif:
Je ziet hier goed hoeveel zooi er uitgespuwd wordt:
Na een laatste blik op de vulkaan zijn we rond 18:30 de auto weer ingestapt. De zon gaat hier rond 18:50 onder en 2,5 uur over een kronkelweg langs de kust in het donker is geen pretje. Uiteindelijk bleek de vulkaan er om 03:00 weer mee te zijn gestopt. Dus goed dat we er meteen heen gegaan zijn.
Dag 09 - Richting Hilo
Dat was ‘m weer, voor Kona.
Vandaag zijn we richting Hilo gaan rijden. Eerste stop: Southernmost Point of the United States. In Florida hebben ze een marker staan, maar dit is het echte zuidelijkste punt:
Koeien langs de weg:
En een paar schotels, van het Universal Space Network. Ik weet niet of die twee met elkaar te maken hebben:
Ze springen hier van een meter of 10 hoge rotsen af:
Om vervolgens weer naar boven te klimmen via een touwladder. Schijnbaar zit er ook een grot, want een paar van die gasten waren hieronder aan het zwemmen:
Daarna zijn we naar de Punaluu Black Sand Beach gereden:
Een schildpad ligt te chillen in het zand:
De lava stroomde hier vroeger de oceaan in:
Mooi zwart zand:
En een klein watertje:
Ze zijn ooit begonnen met de bouw van een resort, maar door commentaar van de bewoners zijn ze ermee gestopt:
Halvewege kwamen we weer bij Volcanos National Park:
Lava langs de weg:
Soms hele velden vol, alleen maar zwarte stenen:
We zijn nog een klein stukje het park in gereden. Mooie tropische struiken en bomen langs de weg:
En even gaan kijken bij de Thurston Lava tube. Ooit gevormd toen lava van meer dan 1000 graden aan de buitenkant afkoelde, terwijl het aan de binnenkant leegliep. Mooie jungle eromheen:
Bij de ingang van de tube:
De tunnel is verlicht, je kan er een eind inlopen:
Wel mooi om te zien, maar de groene buitenkant is mooier:
Rond een uur of drie kwamen we aan in Hilo.
’S avonds zijn we op zoek gegaan naar wat eten. Kippenpoten? Mweh.
Varkenspoten? Nee dank je.
Spicy Ahi Poke Bowl dan maar. Echt enorm lekker. Op de bodem ligt warme rijst. Bovenop is rauwe tonijn met een sausje:
Morgen eens kijken wat er hier in de regio te doen is.
Dag 10 - Vulkanische gebieden rondom Hilo
Vandaag zijn we wat gaan rondrijden in de buurt.
Dikke banyanbomen, ze zijn vanaf 1933 geplant door bekende Amerikanen: Babe Ruth, Amelia Earhart, Franklin D. Roosevelt:
Het centrum van Hilo is vrij klein en we waren vroeg op pad, dus er was nog niks te doen.
Een aparte palmboom, bladeren leken een beetje op een cactus ofzo:
Bij de supermarkt is coconut water populair:
Nog een banyan, voor de plaatselijke school:
Een kilometer of 5 vanaf het hotel ligt de Rainbow Falls. Deze waterval is al een jaar of 100 een populaire bestemming in Hilo. De waterval is 24 meter hoog:
Een Pacifische Goudplevier, die broedt in Alaska en Siberië en hier de winter doorbrengt. Die was denk ik klaar met de kou. Hier is het 26 graden:
Iemand had wat bloemen neergelegd bij de waterval:
Iets verder stroomopwaarts liggen de Boiling Pots. Drie kleine bakken waar water langs naar beneden loopt:
Geinig om te zien, maar niet heel bijzonder. Dus zijn we doorgereden naar de Kaumana Cave.
Er zijn hier twee grotten, gevormd door de Mauna Loa vulkaan in 1881.
Je kunt de grotten in, ik had een zaklamp bij me, maar zul je net zien: accu leeg. Dus maar een stukje bij de ingang staan kijken.
Dit is trouwens die Mauna Loa, dat ‘lange berg’ betekent. Vanaf de zeebodem tot de top is de berg 9 kilometer hoog en daarmee de hoogste berg ter wereld. Hij beslaat meer dan de helft van Big Island. Bovenop is een observatorium, maar je kan alleen met een 4x4 naar boven:
De volgende stop was de Star of The Sea Church. Een klein kerkje uit 1927:
Het plafond is beschilderd door een Belgische missionaris:
De kerk stond oorspronkelijk in Kalapana, maar toen daar in de jaren 80 en 90 lavastromen naartoe begonnen te lopen hebben ze de kerk verplaatst.
En Jezus zag dat het goed was:
In Kalapana zijn we gaan kijken bij Uncle Roberts, dat zou een winkeltje moeten zijn, maar bleek een verzamelplek voor zwervers en hippies. Ik had er misschien inmiddels goed bij gepast, maar we zijn toch maar doorgereden.
Hier in Kalapana sta je midden op de lava velden:
Een jaar of 10 terug kon je hier de lava de oceaan in zien stromen:
In de verte op de foto zijn er nieuwe huisjes bovenop de lava gebouwd. De oude huizen zijn in 1990 allemaal verdwenen onder de lava.
Terug richting Hilo zijn we over de Kapoho-Kalapana Road gereden:
Een mooie weg, vlak langs de kust:
Er hangt de hele tijd een soort mist, doordat de golven non-stop op de lava klappen:
Opeens liepen er een paar zwijnen langs de weg:
Erg mooi weer, deels onder de bomen door:
Van bovenaf zie je goed hoe de lava zich een weg door het landschap heeft gebaand:
Deze uitbarsting was in 2018, van de Kilauea vulkaan. De uitbarsting van de week was 40 kilometer verderop, maar schijnbaar kan de lava overal op het eiland opeens omhoog komen:
Sommige stukken zijn nog mooi groen. De boothelling schijnt gespaard te zijn gebleven, de rest van het dorp Pohoiki werd vernietigd.
Het levert wel mooie foto’s op:
Met de auto tussen de lava:
De laatste stop van vandaag was het Lava Tree State Monument. Een parkje dat gebouwd is rondom een paar bomen die zijn ingekapseld sinds 1790, toen de Kilauea is uitgebarsten. Door de koele vochtige stammen koelde de lava snel af en werden deze lava-bomen gevormd:
Er staan veel tropische bloemen in de tuin. Een rode gember:
Een prinsessenbloem, deze groeien veel in de vochtige gebieden van Hawaii:
Er zaten ook een paar mooie vogels, een Noordelijke Kardinaal, die oorspronkelijk niet op Hawaii voorkomt:
En een gele kanarie-vink, die vanuit Zuid-Amerika is geïmporteerd naar Hawaii:
Dit schijnt een Waroeboom te zijn, een soort hibiscus:
Ze hebben hier op Hawaii gele brandweerwagens, die schijnen beter zichtbaar te zijn dan rood:
’S middags zijn we nog even op de Farmer’s Market gaan kijken. En ’s avonds hebben we op het balkon zitten chillen bij het hotel. Links begint het park waar Hawaiianen schijnbaar het weekend doorbrengen. Op de straat aan het water rijden ze de hele dag een beetje rondjes met hun auto’s. Muziek aan, beetje stoer doen. Wel vemakelijk om naar te kijken.
En daarna was het…
Dag 11 - Where my dogs at?
Vandaag zijn we langs de kust richting het noorden gereden. Eerst een bagel opgepikt:
De eerste stop was bij Akaka Falls.
Je kunt hier een rondje van 800 meter door de jungle lopen:
Een soort Burgers Bush:
Maar dan met een echte waterval. De waterval is 135 meter hoog en daarmee twee keer zo hoog als de Niagara Falls:
Mooie kleuren, en een regenboog:
En ook hier weer mooie bloemen:
Er zou een mooi viewpoint langs de weg zijn: Laupahoehoe Point. Maar dat bleek nogal achterhaald:
Laupahoehoe Beach was wat beter:
Naja, beach, zwemmen lijkt hier geen goed idee:
Op internet had ik gelezen over de Hi’ilawe Falls. Deze 400 meter hoge watervallen liggen op privé land:
Maar dat scheen alleen te gelden voor de grond naast de weg. Dus zijn de er maar heen gereden, Cane Road begon mooi:
De weg werd echter steeds smaller, en slechter onderhouden:
En eindigde met een hek:
Ik dacht dan vlieg ik even naar die watervallen toe, maar dat viel niet mee, want waar zijn de watervallen, als alles groen is:
Dit was wat ik zocht, helaas niet gevonden. Er kwam nog een mannetje op een quad aanrijden. Ik dacht nou zal het gezeik wel beginnen, maar hij vertelde vrolijk dat de waterval nog een kilometer of 2 verderop lag en dat je er met de auto eigenlijk niet in de buurt kon komen. Wandelen, quad of paard waren de opties.
Om nou op een paard te springen ging wat ver, dus toen zijn we maar naar de Waipi’o Valley Lookout gereden:
De Waipi’o Valley is waar koning Kamehameha tot zijn 5e zat ondergedoken. Ze noemen het ook wel de Valley of The Kings en het is een van de laatste onontwikkelde valleien van Hawaii.
Het is allemaal een beetje flauw, want de vallei is afgesloten voor publiek. Maar op de borden staat te lezen dat het strand en de weg naar beneden gewoon publiek land zijn.
Dat las ik helaas pas later, anders was ik wel even naar beneden gestruind. Nu heb ik vanaf een parkje verderop met de drone wat foto’s gemaakt. Voordeel: ook nog een leuke waterval aan de kust gezien:
Op weg terug zijn we gestopt bij een fruit-kraampje.
De Waipi’o Fruit Shack:
Of, zoals ze het zelf noemen, The Cutest Fruit Shack on The Big Island:
Een schaaltje vers fruit, en een koude kokosnoot. Schijnbaar kon je die als hij leeg was in stukken laten snijden, maar ik heb vrolijk de binnenkant leeg zitten pulken:
Na deze gezonde lunch zijn we verder gegaan.
Het gebouw van de eerste bank van Hilo, uit 1910. Hij is schijnbaar nooit overvallen, misschien ook niet slim, op een eiland:
Langs de weg stonden een paar mooie bomen in een tuin:
Het schijnt een regenboogdoucheboom te zijn. En dat lijkt wel een toepasselijke naam:
Het was hier een klein dorpje, soort Beekbergen, dus er reden wel auto’s op en neer. Toen we aankwamen lag deze hond langs de weg, en toen we 2 uur later terugkwamen lag hij er nog steeds. Wel een beetje paupers dat ze zo’n dood beest gewoon laten liggen.
’S avonds nog even het dorp in gegaan:
Voor een Pokebowl Ahi Hawaiian Style. Nog lekkerder dan die van de week, omdat dit gewoon tonijn zonder fratsen is:
Inmiddels hebben we het ook wel gezien hier. Het zwembad zit al 2 dagen dicht, dus dat schiet niet op. Morgen vliegen we naar Honolulu. Dan zitten we aan het strand in Waikiki!
Dag 12 - You can't understand, we be Waikiki *
* Ma$e - Feel So Good
Net als dit cruise ship zijn wij vanochtend ook uit Hilo vertrokken.
We hadden nog wat tijd over voor de vlucht naar Honolulu, dus zijn we bij de Macadamia Farm van Mauna Loa gaan kijken:
We hadden eigenlijk een soort factory tour verwacht, maar het was vooral een gift shop:
Op zich wel geinig om te zien die bomen. Het duurt 15 jaar voor ze rendabel zijn:
En ze verzamelen de noten die van de bomen afvallen. Schudden schijnt geen zin te hebben:
Rond 10 uur toch nog maar een poke bowl gehaald:
Alvast voor de lunch op het vliegveld:
Geinige inrichting hier, met van die oude banken waar je mooi op kunt hangen:
Het hele vliegveld stelt niet veel voor, wel een aparte ervaring:
Dit ook, een dude met handboeien om en een ketting om zijn middel:
En deze mafklapper had een halve pitbull als ‘support animal’ . Paste wel goed bij haar enkelband:
Eenmaal onderweg merkte je niks van die gasten. Het uitzicht was wel mooi. Twee vulkanen:
Een brug waar we gisteren overheen gereden zijn:
En de regio rondom Waipi’o Valley:
Halverwege Honolulu vlogen we over een onbewoond eilandje:
Net voor we landden, een paar boten van de US Navy:
En een vrachtvliegtuig van de US Air Force:
We waren langer op de koffers aan het wachten dan dat we hebben gevlogen. Maar uiteindelijk kwam het allemaal goed en zijn we bij Ilikai aanbeland:
Mooi uitzicht vanaf de kamer, op de Hilton Lagoon:
Daar zijn we meteen maar even gaan kijken:
Het is een klein meertje, mooi uitzicht op de Diamond Head krater:
Ik zag iemand anders met een drone klooien, dus dacht: dan kan ik het ook wel doen. Waikiki:
Mooie palmbomen bij de lagoon:
Links op de foto ligt Ilikai:
Chillen in het zwembad, het water is bijna te warm:
’S avonds zijn we bij een pub om de hoek wat gaan drinken. Een half pitcher noemen ze dit. Wel een leuk formaat:
Een burgertje om het af te maken:
Terug in het appartement, of de condo, zoals ze het hier noemen hebben we nog even zitten kijken naar een show die ernaast werd opgevoerd:
En dat was de eerste dag in Waikiki!
Dag 13 - Pearl Harbor & North Shore
De eerste ochtend in Waikiki:
Vanochtend zijn we naar Pearl Harbor gegaan. Je gaat met een klein bootje richting het memorial:
Van de USS Arizona. De boot ligt sinds 7 december 1941 op de bodem:
Het was een beste verrassingsaanval van de Japanners. 2403 omgekomen Amerikanen tegen 129 Japanners. Alleen al bij de USS Arizona kwamen 1177 bemanningsleden om het leven:
Ze brengen het allemaal wel op z’n Amerikaans. Dat je even weet waar je bent.
De USS Bowfin, een duikboot uit 1942:
De USS Missouri was het laatste slagschip dat de Amerikanen hebben gebouwd. Hierna zijn ze overgestapt op vliegdekschepen. Ik denk omdat ze hadden gezien dat dat bij de Japanners wel lekker werkte:
Een Purple Heart. Waarschijnlijk niet voor de radaroperator die de Japanse vliegtuigen zag aankomen, maar dacht dat het om Amerikaanse bommenwerpers ging.
En de Medal of Honor was ook niet voor de commandant die de vliegtuigen vleugel aan vleugel en onbewapend parkeerde. Waardoor een Amerikaanse reactie teveel tijd kostte.
Al met al een aaneenschakeling van blunders. Het horloge van Chaplain Thomas Kirkpatrick stopte ronde de tijd dat de USS Arizona explodeerde. Kirkpatrick overleed op het schip, zijn horloge werd in 1942 in z’n kamer teruggevonden:
Een Japanse torpedo. Ze waren zo’n 6 meter lang en schoten gaten van 12 meter in de gepantserde romp van de slagschepen in Pearl Harbor.
Kraanvogels uit Japan, een soort goedmakertje. Solly:
Vanaf het monument zie je nog stukken boot in het water liggen. De rand van de schutterstoren:
Het monument is in 1962 officieel geopend:
De gedenkkamer, met de namen van alle overledenen:
Hoe het was en hoe het er nu uitziet:
Alle overledenen liggen nog steeds onder water op het schip. Overlevenden die het willen kunnen onder water worden bijgeplaatst. Als ze dood zijn natuurlijk, anders wordt het wel heel erg lang adem inhouden:
Er lagen hier ook andere boten aangemeerd , zoals de USS Nevada BB 36:
Een kunstwerk op een gebouw tegenover Pearl Harbor. Het is gemaakt door Kamea Hadar en stelt de Hawaiiaanse Godin van vulkanen, Pele, voor:
Na Pearl Harbor hadden we wel zin in wat lekkers, dus zijn we naar de Dole Plantation gereden. De plantage is in 1901 opgericht.
Super lekkere ‘Dole Whips’: ananasijs, met stukjes ananas erin en een lading sap op de bodem!
Ik dacht dat ananassen aan een boom groeiden, maar schijnbaar groeien ze aan struiken op de grond:
Dat wist Winnie ook niet:
Aloha:
Aan het eind van de ochtend zijn we naar de North Shore gereden. Onder andere bij de North Shore Soap Factory. Er werkten een vader en zoon. De vader liet trots wat filmpjes zien die in de banzai pipeline aan het surfen was:
Dat was een eindje verderop:
Helaas komen de grote golven, van meer dan 10 meter hoog, pas over anderhalve maand.
Maar goed, wel een leuk surfersdorpje om even te kijken:
En een broodje te halen bij Ted’s Bakery, al jaren een begrip in North Shore:
Een leuk bordje bij het binnenrijden van Hale’ iwa:
’S middags zijn we even bij een outlet gaan kijken. Een Cybertruck pas net niet in de koffer:
Daarna zijn we gaan afkoelen in het zwembad.
En daarna nog even in de oceaan:
Echt heerlijk water hier. Niet te hoge golven, dus gewoon een beetje dobberen:
’S avonds nog maar een Poke Bowl, want we zijn per slot van rekening op Hawaii:
En toen zijn we nog even naar Don Quijote gereden:
De Japanse keten heeft hier ook een aantal vestigingen. Je hoort op straat en in winkels ook behoorlijk veel Japans praten.
Ze hadden zelfs een life size Gundam. 23% van de inwoners van Honolulu schijnt Japans te zijn.
Dag 14 - Kualoa Ranch & Waikiki
Vandaag hadden we een UTV-tour bij de Kualoa Ranch geboekt. Op weg erheen zijn we nog bij een Japanse tempel gestopt. Die bleek naast een kerkhof te liggen:
De Byodo-In tempel is een kopie van de Byodo-In tempel in Uji, waar we van het voorjaar zijn geweest:
Ze hebben hem in 1968 geopend. 100 jaar nadat de eerste Japanse immigranten naar Hawaii zijn verhuisd. Op het dak een mooie Phoenix:
En op de grond een koperen variant:
De Buddha weegt 2 ton. Het is een houten beeld met bladgoud erop:
Geen Japanse tempel zonder koi karpers:
De bel komt uit Osaka en is bijna 2 meter hoog. De bel in Japan waar deze een kopie van is hangt er al meer dan 900 jaar.
Na de tempel zijn we een milkshake gaan halen bij de Mc. Eigenlijk alleen voor het uitzicht:
Kerkje tussen de palmbomen:
Daarna zijn we naar de kust gereden, waar je Mokoli’i kunt zien liggen. Het is ook wel bekend als Chinaman’s Hat:
Het eilandje ligt 1200 meter uit de kust, mooi om even overheen te vliegen voor een foto:
Hier ergens ligt de Kualoa Ranch, waar we met UT`V’s gaan rijden:
Helm op, maskers op, brillen op. Check:
De ranch is 4000 hectare groot. Je kunt er ook paardrijden en ziplijnen. En ze hebben nog een aantal andere tours waar je met een busje wordt rondgereden. Flink cashen dus:
Het begint geasfalteerd, maar na een paar kilometer worden het stoffige zandpaden:
Op het terrein zijn zo’n 200 films en series opgenomen. Kong:
Waar nog wat skeletten van liggen:
Een stukje door de bush:
En stukje van een set van Journey 2: The Mysterious Island:
Een beeld van Paaseiland, neergezet door National Geographic:
Het logo van de ranch, voorop de UTV:
Battery Cooper een WW2 bunker:
Met daarnaast de bunker uit Lost:
Waar een wagentje uit Jurassic Park in staat:
Daarna was het verder door de vallei:
Naar de set van Jurassic Park:
Een dino als prop:
En een kleinere in een kooi:
Zowel Jurassic Park als Jurassic World zijn hier opgenomen:
Er staan nog een paar gebouwen van:
Een ander stuk waar Jurassic World is opgenomen, met water:
Ze vangen hier al meer dan 1000 jaar vissen, in deze Mōli’i Fishpond. De randen eromheen zijn van stenen en hier met de hand naartoe gebracht. Aan het begin van de pond staan bamboe spijlen. Het verhaal was dat kleine visjes daardoor naar binnen konden, maar als ze eenmaal volgevreten waren pasten ze er niet meer door naar buiten:
Een gecrashte helicopter, uit Kong:
50 First Dates is hier ook voor een groot deel opgenomen:
Met Adam Sandler en Drew Barrymore:
Na de tour nog even door de gift shop:
En toen zijn we kip gaan eten bij een restaurantje om de hoek.
Huli Huli chicken, met Hawaiiaanse saus:
Geen idee wat er bijzonder aan was, maar het was prima te eten.
Daarna zijn we naar de Hortus Botanicus gereden. Dat zag er wel mooi uit, maar als je net van de Ranch komt dan valt het wat tegen.
De Nu’uanu Pali Lookout was wel erg mooi. Van 300 meter hoogte kijk je over de hele kustlijn uit:
Een dagje touren met deze lijkt me wel leuk:
Terug in Waikiki zijn we langs het Iolananipaleis gereden. Het is het enige koninklijke paleis in de Verenigde Staten. Hawaii werd in 1898 geannexeerd door de VS en in 1959 officieel de 50e staat.
Ertegenover staat het Ali’iōlani Hale; een gebouw dat is ontworpen voor koning Kamehameha V:
Voor het gebouw staat een gouden standbeeld van Kamehameha The Great:
S ‘middags een beetje chillen bij de pool:
’S avonds nog maar eens een andere pokebowl gegeten, de Spicy Salmon variant. Dit ga ik thuis wel missen. Al hebben we bij de supermarkt wat Hawaiiaans spul ingeslagen om een poging te doen.
Na het eten zijn we nog een stuk gaan wandelen. De rodeo drive van Honolulu:
Bij het Royal Hawaiian Center hadden ze live muziek:
Nijntje, ook hier bekend:
Louis Vuitton x Murakami reclame:
Een Murakami Cherryblossomtas. Ze zijn hier heel aardig in de winkels. Misschien ook doordat de helft van het personeel Japans lijkt te zijn:
In een klein parkje stond een beeld van Gabby ‘Pops’ Pahinui, een lokale held en muzikant. Het zei me verder niks, maar het beeld zag er leuk uit:
We zijn langs het water teruggelopen:
De zon ging net onder:
En om kwart over 7 is het hier al donker.
Dag 15 - Diamond Head en Hanauma Bay
Vanochtend de wekker om 05:20 gezet. We zijn naar Diamond Head State Monument gegaan. De naam Diamond Head komt van Britse zeelieden die dachten dat het calciet in de rotsen diamant was.
We waren samen met een paar honderd andere mensen, die met de auto aankwamen. Maar je had ook gasten die kwamen lopen. En dat was al een leuk stukje bergop.
Het visitors center was nog niet open, zo vroeg was het:
Even checken wat de route is:
En dan kunnen we beginnen.
De zon komt net over de rand van de vulkaan heen:
Er staan hier nog een aantal oude bunkers uit de Tweede Wereldoorlog:
Je parkeert in het midden van de vulkaan en ze hebben een pad naar boven gemaakt langs een van de zijkanten. De laatste uitbarsting was 150.000 jaar geleden en een nieuwe wordt niet verwacht.
Mooi uitzicht halverwege:
Aangezien het hier nogal warm is overdag (32 voelt als 36 vandaag), zijn we zo belachelijk vroeg op pad gegaan. Net voordat je bovenaan komt, moet je een stuk door een smalle tunnel lopen. Dat was om 06:30 al verrekte benauwd:
Daarna kon je kiezen: deze trap omhoog, of lekker rustig buitenom…
Wij hebben het laatste gekozen. Het duurde 25 minuten om boven te komen, maar het is gelukt!
Uitzicht op de vuurtoren, met de originele naam Diamond Head Lighthouse, uit 1917:
En op Waikiki:
Toen we terug naar beneden liepen kwam er een Blackhawk Helicopter aanvliegen.
Daarna zijn we nog even naar een parkeerplaats verderop gereden. Nog even wat foto’s vanuit de lucht gemaakt van de hele krater met Waikiki erachter. Er staan zelfs huizen een stukje op de vulkaan gebouwd:
Apart om te zien, een stad met 350.000 inwoners op de rand van een vulkaan.
Iets verderop langs de kust staat er nog een: Koko Crater, naast Hanauma Bay:
Lana’i Lookout, met de lava-rotsen:
En de Coco Crater erachter:
En mooie ruige kustlijn:
Dit is Halona Blowout Lookout. Er liepen wat gasten beneden. Dat was mij wat te link met golven die over de rotsen heen klappen:
Makapu’u Lookout:
Mooi eilandje, Rabbit Island noemen ze het, zo voor de kust:
Waimanalo Beach heeft een van de mooiere stranden van Oahu:
Ergens langs de weg, een muurschildering:
Het lijkt hier een beetje op Malibu, allemaal villa’s langs de kust:
Een Spicy Ahi-sushi-rolletje als lunch:
Mooi, bij de 7-Eleven hangen de wanted posters bij de deur:
’S middags zijn we naar Hanauma Bay gegaan. Dit zou een snorkelparadijs moeten zijn: 
Van boven zag het er wel mooi uit:
De baai was vroeger een vulkaan. Je verwacht het niet:
Snorkelen viel erg tegen. Niet heel gek, als je 1000 mensen per dag binnenlaat. Die op zo’n klein stukje aan het rond spartelen zijn. Het water was troebel en er waren weinig vissen te zien. Gelukkig hadden we bij Kona al een paar keer gesnorkeld. Dit was echt een tourist trap.
Het enige leuke was dat er hier ’s middags Monk Seals aan land komen, om te snurken na een nacht vis vangen:
Er lag er één te chillen. Wel mooi om te zien, zelfs als er een golf tegen ‘m aan kwam bleef hij rustig verder slapen:
Als avondeten, 3 soorten vis. Een pupu bowl noemen ze het:
’S avonds was er een hula show bij het hotel. Drie oude mannetjes die oude Hawaiiaanse liedjes zongen:
Een paar vrouwen die dansten:
En mannetjes in raar pakje die traditionele Polynesische dansen deden:
Best leuk om te zien. Om 20:00 werd de dag afgesloten met vuurwerk bij het naastgelegen Hilton Hawaiian Village:
Dag 16 - Surfen in Waikiki & Cirque
Vandaag alweer de laatste dag in Waikiki. We vliegen vanavond om 23:15 pas naar Las Vegas, dus hebben de hele dag nog.
Dat komt goed, uit, want ik heb een surfles geboekt. In de verte zie je ze al bezig:
Ik had geboekt voor 07:00, maar de avond ervoor vroegen ze of het ook om 09:00 kon. Prima natuurlijk, voordeel was dat ik nu opeens privéles kreeg. Even op de kant uitleggen hoe het werkt: “ zo doe je dat”:
Daarna nog even oefenen in het water:
En toen gingen we de golven opzoeken:
Ik moet zeggen, dat ging best aardig. Ik had vooraf als doel om in ieder geval 1x te kunnen staan op die plank, maar dat bleek redelijk mee te vallen.
Soms zie je opeens een schildpad naast je. Zoiets:
Een kort filmpje. Het zwaarste van dat hele surfen is terug peddelen tegen de golven in. Het is wel leuk om te doen, maar eigenlijk moet je gewoon een hele dag op het water zijn. Beetje chillen tussendoor en dan weer eens een golf proberen:
’S middags zijn we nog even bij wat winkels gaan kijken. Een bizar lage auto op een parkeerplaats:
Een andere Donki, met een andere Gundam:
We zagen regelmatig plaatjes van de Aloha Tower. Schijnbaar is dit een van de grootste monumenten van Hawaii, dus daar zijn we ook maar even gaan kijken.
Aan het eind van de middag zijn we het centrum in gewandeld.
We hebben om 17:30 een show van Cirque du Soleil geboekt.
Dat kwam qua tijd mooi uit, omdat we toch moesten wachten op de late vlucht.
Het Gump gebouw, uit 1928. Een mix van mediterrane en Aziatische architectuur:
Shaka! Kan gebruikt worden voor Hallo, Tot Ziens, Dank Je… Eigenlijk voor alles…
Surfboard Alley, een steegje naar Waikiki Beach:
Er zat een Tesla dealer, dus toch maar eens in zo’n Cybertruck geklommen:
International Marketplace, een groot winkelcentrum met 90 winkels:
Coco Nene was wel leuk, creatieve posters:
Bij Footlocker, een Jordanshirt. The GOAT:
En bij Shoe Palace hadden ze een collectie shirtjes van die andere GOAT:
Cirque du Soleil Auana was in een klein zaaltje. The Beach Boys, met wat acrobatiek:
Deze gast was wel geinig, met z’n hoofd in een gigantisch ballon:
Een balanceeract:
Het is wel andere koek dan in Las Vegas, waar alles supergroot is opgezet:
Maar het had wel wat.
The Wheel of Death gebruiken ze in meerdere Cirque shows. Het bestaat al sinds de jaren 30, maar omdat er een aantal mensen op zijn overleden is ’t een tijd lang niet meer gebruikt geweest. Sinds de jaren 70 is hij terug als The Wheel of Death:
Al met al was het een kleurrijke show, met veel Hawaiiaanse invloeden erin. We stonden rond 19:00 weer buiten. Nog een half uurtje teruglopen om de koffers op te halen en toen naar de airport.
Bij Hertz hadden ze er zin in:
De Daniel K. Inouye Aiport, vernoemd naar een senator uit Hawaii. Ze hebben z’n kantoortje hier nagebouwd:
Dag 17 - Naar Las Vegas & Tomorrowland
Vanaf Honolulu is het bijna 6 uur vliegen naar Las Vegas.
Daarvan hebben we ongeveer 4,5 uur geslapen. Best pittig, zo’n nachtvlucht. Dus toen we om 08:30 konden inchecken bij het hotel hebben we eerst nog een paar uur bijgeslapen.
Vanuit het vliegtuig zie je de Skyline van Vegas al:
Daarna wat boodschappen ingeslagen bij Walmart. Dus dat betekent een kar vol zakjes, zoals die Amerikanen dat nog steeds doen:
En toen zwemmen. Het is hier dik 40 graden, zonder zwembad word je denk ik gek.
’S avonds zijn we naar de In ’N Out burger gereden.
Willekeurig vanaf Google Maps. Dat bleek niet zo handig, want het zat vol met lui die zo vanaf een pool party op The Strip in hun badkleding hierheen gekomen waren. Dat was dus een tijdje wachten op de bestelling tussen de mafketels.
Daarna zijn we met een Uber naar The Venetian gegaan. De chauffeur kwam van de Filipijnen. Hij woonde nu 2 jaar in de VS. Dat kon omdat z'n vrouw verpleegster was en zo een visum kon krijgen. Hij was zelf pro golfer in de Filipijnen, maar hier is het vanwege de hoge fees lastig om ertussen te komen.
Vanaf The Venitian kan je binnendoor naar The Sphere lopen:
Omdat alles hier zo groot is, was dat nog steeds een klein doolhof, maar goed, het is gelukt. Bijna een kilometer verder stonden we in de centrale hal van The Sphere:
Tomorrowland x Unity was een film van 2 uur met muziek van een live orkest. Daarna kwam er nog een DJ draaien. Je ziet dus de hele tijd dit soort beelden, om je heen:
Er kunnen 20.000 mensen in The Sphere.
De binnenkant bestaat uit 15000 vierkante meter aan LED-schermen.
Rond 01:15 was de show een heel eind afgelopen. We dachten makkelijk een Uber te kunnen pakken maar dat viel nog niet mee: we hebben een half uur staan wachten tot hij ons op kwam pikken. De chauffeur vertelde dat toerisme de afgelopen tijd flink in elkaar gezakt is (15-20% minder dan vorig jaar). Mensen zijn schijnbaar klaar met de belachelijke prijzen (biertje: $22, bij The Sphere) en de resort fees die je bij een hotel moet betalen. En Trump zal ook niet helpen.
De buitenkant van The Sphere bestaat uit 54000 vierkante meter aan LED-schermen. Het gebouw is 112 meter hoog en heeft 2,3 miljard dollar gekost:
Dag 18 - Chillen in Vegas
Een weekje Las Vegas aan het eind om te relaxen. En dat zijn we aan het doen. Vanochtend zijn we naar een Outlet gereden.
Bloedheet, met 40 graden en bijna alleen maar stenen tussen de winkels.
De Cleveland Clinic uit 2010, door Frank Gehry:
’S middags hebben we een hele tijd in het zwembad liggen dobberen. ’S avonds zijn we naar Chipotle gegaan.
Daarna nog even naar de supermarkt. Je staat soms echt te kijken wat ze hier verkopen. Een ‘broodje’ van 850 gram! Niet duur trouwens, voor $7.99:
Dag 19 - Red Rock Canyon & Vegas
Het plan was eigenlijk om vandaag naar Death Valley te rijden, maar wat beter op de kaart te hebben gekeken bleek dat een rondje rijden van 7 uur te zijn. Dus zijn we naar Red Rock Canyon gereden:
Dit kleine parkje ligt op een minuut of 20 rijden van Las Vegas:
Je kunt er een loop van 20 kilometer rijden:
Een beetje tussen de heuvels door:
Opletten voor cactussen:
Een verdwaalde Joshua Tree:
Tussen de middag hebben we geluncht bij Firehouse Subs:
Een broodje met een pickle:
Daarna nog een tijdje in het zwembad gehangen. Verder was er niemand: Labor Day weekend is voorbij, schijnbaar is iedereen weer naar huis:
En we hebben zomaar een beetje regen gezien! Dus het is wat koeler in Las Vegas: 35 graden in plaats van 40. Dat moet gevierd worden, popcorn!
De Halloweenspullen beginnen hier alweer te komen:
Even een maskertje testen:
Hier kan je wel een bank mee overvallen:
Goedkope medicijnen. Toch liggen ze hier achter slot en grendel. En als je wat wilt kopen dan stoppen ze ze in een verzegelde doos tot aan de kassa:
Mooi land dat Amerika.
Dag 20 - fabulous Las Vegas
Vanochtend eerst een homemade ontbijtje:
En toen zijn we naar het Las Vegas Sign gereden. Het bord uit 1959 staat een kilometer of 6 buiten Las Vegas, maar goed:
Trump is ook hier te zien. Verder geen last van 'm:
De Nike Store bij Premium Outlets South viel wat tegen. Bij de kassa zagen we waarom. Daar komen schijnbaar elke ochtend dit soort mafklappers met een karretje langs die alle 'goeie' schoenen wegkapen:
Veel Amerikaanser kan het niet: bij het stoplicht achter twee Tesla Cybertrucks:
Een mooie lucht aan het eind van de dag:
We hebben voor morgen een hotel in Death Valley geboekt, zodat we daar toch nog een keer kunnen rondkijken.
Dag 21 - Naar Death Valley
Vanochtend zijn we rond 9 uur vanuit Las Vegas vertrokken richting Death Valley. We zijn even gestopt bij het Area 51 Alien Center:
Een grote gift shop met allerlei alien gerelateerd spul:
Iets verderop lag het dorpje Beatty, waar wilde ezels rondliepen:
Toen hij geen eten kreeg droop hij af. Op naar de volgende toerist!
Ergens langs de weg, bij een oude hoerenkeet lag een vliegtuig. Het is ooit neergestort toen hij tegen een elektriciteitskabel aanvloog:
Een grote Joshua Tree:
Amerikanen zijn altijd wel blij met God:
In het Beatty Museum, een paar indianenschoenen:
En een oude brandweerauto:
Een eindje verderop zijn we naar Rhyolite Ghost Town gegaan. Dit vergane dorpje werd groot tijdens de gold rush in de jaren 20. Tom Kelly was een van de inwoners. Hij heeft in 6 maanden tijd 50.000 lege flessen verzameld en er een huis mee gebouwd:
Rhyolite Casino & Train Station. Ooit begonnen als treinstation en later omgebouwd tot een casino:
Van de oude school staat alleen de gevel nog::
Hoewel het hier elke dag meer dan 40 graden is. En nauwelijks regent, zie je toch regelmatig van zulke groene struikjes langs de weg:
Net naast Rhyolite zit het Goldwell Open Air Museum, met een stuk of 10 kunstwerken. Zoals deze Ghost Rider:
Portone, betekent deur in het Italiaans:
Lady Desert: Venus of Nevada. Misschien kunnen ze deze hernoemen naar Shemale Trump:
Daarna reden we Death Valley binnen. Meteen mooi gekleurde rotsen langs de weg:
Als je vanaf Beatty aankomt kijk je zo de hele vallei in:
Allemaal kleine struikjes langs de weg:
Nog meer mooie kleurige rotsen. Dit leek een steengroeve te zijn:
Daarna ging de weg een heel stuk naar beneden, richting de Mesquite Dune Flats:
Hier zijn we een stukje de duinen ingelopen. Stikheet natuurlijk:
Een foto van bovenaf:
Ze waarschuwen ook overal om na 10:00 niet te gaan wandelen, wegens 'Extreme Heat Danger':
Maar goed, we komen van Vegas en zijn wel een beetje gewend aan de hitte inmiddels. Dus hebben we een stukje van deMosaic Canyon Trail gelopen:
Deze vogel had het schijnbaar ook te warm:
Dus toen zijn we maar weer omgedraaid en terug naar auto:
Aardig uitzicht over Death Valley:
Nog meer gele rotsen langs de weg:
En daarna nog meer gele rotsen…
Daar moet iets mee gedaan worden. Zullen ze hebben gedacht. En ja hoor: de Golden Canyon Trail, een pad om tussen de rotsen door te wandelen:
De volgende stop was bij Devil’s Golf Course, met allemaal rare brokken. De naam komt van een tekst uit een oude reisgids, waarin stond dat alleen de duivel hier golf zou kunnen spelen:
De grond ligt hier vol met zout:
Vanaf de Golf Course zijn we nog een stukje verder gereden. Langs perzikkleurige rotsen langs de weg:
Tot we bij de Badwater Pool aankwamen, het laagste punt van Noord-Amerika, op 86 meter onder zeeniveau.
Het was hier bij Badwater Basin 45 graden! Als je op de zoutvlakte beneden loopt voelt het helemaal extreem heet aan:
Dus na een korte wandeling zijn we de auto weer ingesprongen. Op naar Artists Drive:
Dit is een korte loop van 8 kilometer langs allemaal kleurige rotsen. Van bovenaf:
Vanuit de auto, omdat je niet overal kunt stoppen:
En nog meer mooie rotsen:
Deze koperkleurige vond ik erg mooi:
En zoiets, van alles wat, Artist's Palette:
Daarna was het nog een kilometer of 10 richting Furnace Creek:
We rijden hier inmiddels rond op zee niveau:
Tegen vieren waren we bij The Ranch at Death Valley:
Een sort oase in de woestijn. We zijn meteen gaan zwemmen:
’S avonds zijn we bij de Last Kind Words Saloon gaan eten:
Een American Wagyu Burger, die was goed te eten:
Daarna hebben we nog tot half 8 in het zwembad gehangen. Het water is hier in Death Valley 38 graden!
Het zwembad is dan ook tot 11 uur 's avonds open.
Dag 22 - Death Valley & Seinfeld
Een nachtje in Death Valley was wel een goede keus: toch nog even wat anders gezien dan Vegas, waar 6 nachten teveel van het goede is. Maar ja, we gaan naar Jerry Seinfeld vanavond, dus het kon niet anders.
Rond een uur of 8 zijn we uitgecheckt bij de ranch:
En op pad gegaan.
Eerste stop: Zabriskie Point.
Het is genoemd naar Christian Zabriskie die voor de Pacific Coast Borax Company werkte. Borax werd gebruikt om goud te zuiveren tijdens de Californische gold rush rond 1850.
Vanaf de parkeerplaats kon je naar een platform op een heuvel lopen:
Het landschap langs de weg verandert steeds:
Het is ’s ochtends al 30 graden, maar er hing nog wat ochtendmist:
Ik had online wat foto’s gezien van het Amargosa Opera House. Dat leek een mooi gebouw te zijn, maar bleek inmiddels nogal vervallen:
Dus we zijn snel doorgereden.
Terug in Nevada:
Deze grote koe stond ooit op het dak van het Holy Cow Casino in Las Vegas. Alphie de koe is 4,5 meter hoog:
Een eindje verderop staat een 10 meter lang varken:
Iets verderop zijn we nog door Ash Meadows National Wildlife Refuge gereden. Hier zou een grot zijn waar bijzondere vissen in leven.
Een paar honderd meter lopen…
Door dit soort langschap:
En toen kwamen we bij de grot. Maar er stond een gigantisch hek omheen, je kon er wel een beetje doorheen gluren. Beneden waren ze bezig, maar er was geen vis te zien:
De Devils Hole Pupfish is bijna uitgestorven en ze komen alleen nog hier voor, in water van 33 graden:
Om op de snelweg te komen moest je nog 15 kilometer over zandweggetjes. Wel door een mooi landschap:
Terug in Vegas zijn we bij een andere Firehouse Subs gaan lunchen:
’S avonds zijn we naar The Strip gegaan. Het Hello Kitty Cafe, bij New York, NY:
Even afgeleid:
Het vrijheidsbeeld bij NYNY, half zo groot als de echte. En van fiberglas in plaats van koper:
Met een zelfrijzend Zoox autootje:
Of over The Strip in een winkelwagen, het kan allemaal:
De politie houdt alles in de gaten:
We hebben een stukje rondgelopen langs de verschillende winkels:
Bij Coca Cola binnen:
Mooie gebouwen, ontworpen door Daniel Libeskind:
Een aankondiging voor Jerry Seinfeld, bij Paris:
We zijn nog even bij Bellagio gaan kijken naar de fonteinshow:
En bij de mooie lichtreclames bij The Flamingo:
En toen naar Caesar's Palace:
Voor de voorstelling van Seinfeld:
Die staat hier elk jaar een paar keer:
Voor z'n plezier, zegt ie. En dat zal met een vermogen van 1,1 milard dollar wel kloppen:
Al met al een mooie afsluiting van de vakantie!
Morgen vliegen we om tien over 9 naar New York, om met een overstap van 1,5 uur verder te vliegen naar Nederland. Als alles goed gaat landen we zondag rond 9 uur op Schiphol.
Dag 23 - Een lange dag naar huis
Vanochtend zijn we rond 06:45 vertrokken richting het vliegveld. De vlucht naar New York vertrok om 09:09. Nog een laatste blik op The Strip:
Toen we opstegen zou de vlucht 4 uur en 15 minuten duren, maar na een uurtje of twee werd er omgeroepen dat de vliegvelden in New York gesloten waren wegens onweer:
Uiteindelijk hebben we een uur rondom Chicago gecirkeld, tot de het onweer bij New York weg was. Op zich knap hoe ze je langs de storm heen weten te loodsen.
Nadeel was wel dat we in plaats van anderhalf uur in New York opeens nog maar een minuut of 10 over hadden om over te stappen. Je blijft in dezelfde terminal (4), dus dat is gewoon van de ene gate naar de andere lopen, maar even wat eten schoot erbij in.
Toen we uitstapten bleek Valeri's koffer nog op de grond te staan. Vaag, want de rest zat in het karretje dat wegreed:
Bij aankomst bleek hij naar de klote te zijn:
Dus van de week maar even claimen bij Delta.
We hebben de afgelopen weken meer dan 26.000 kilometer gevlogen:
AMS-SEA 7860 km
SEA-LIH 4346 km
LIH-KOA 420 km
ITO-HNL 338 km
HNL-LAS 4360 km
LAS-NYC 3609 km
NYC-AMS 5840 km
--------------- 26.773 km
En inmiddels 39 staten bezocht.
No comments:
Post a Comment